Η φιλαναγνωσία, όπως τη μάθαμε, συχνά παρουσιάζεται σαν στόχος. Σαν κουτάκι που πρέπει να τσεκαριστεί. Πόσα βιβλία διάβασε; Σε ποια ηλικία; Πόσο “προχωρημένο” είναι για τα χρόνια του; Κι όμως, το βιβλίο δεν είναι επίδοση. Δεν είναι αγώνας δρόμου. Δεν είναι υποχρέωση. Είναι σχέση.
Γιατί ένα παιδί δεν ερωτεύεται το διάβασμα μόνο του. Το ερωτεύεται μέσα από κάποιον. Μέσα από μια φωνή που διαβάζει αργά. Μέσα από μια αγκαλιά στον καναπέ. Μέσα από εκείνη τη στιγμή πριν τον ύπνο που ο κόσμος χαμηλώνει και μένουν μόνο οι λέξεις. Το βιβλίο γίνεται εμπειρία πολύ πριν γίνει ανάγνωση.
Δεν έχει τόση σημασία πόσα βιβλία υπάρχουν στο παιδικό δωμάτιο. Έχει σημασία πότε ανοίγονται. Πώς. Και με ποιον. Αν διαβάζονται βιαστικά ή με παρουσία. Αν συνοδεύονται από ερωτήσεις ή από σιωπές που χωράνε σκέψεις. Αν το παιδί νιώθει ότι εκείνη τη στιγμή κάποιος είναι πραγματικά μαζί του.
Το ζητούμενο δεν είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που “διαβάζουν πολύ”. Είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που νιώθουν άνετα με τα συναισθήματά τους. Που βρίσκουν λέξεις για όσα δεν ξέρουν ακόμη να πουν. Που μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τον φόβο, τη χαρά, τη ζήλια, την απώλεια, την αγάπη — μέσα από ιστορίες άλλων.
Ένα βιβλίο μπορεί να γίνει το πρώτο ασφαλές μέρος. Εκεί όπου το παιδί φοβάται χωρίς να κινδυνεύει, χάνει χωρίς να χάνει πραγματικά, αποχωρίζεται χωρίς να μένει μόνο. Εκεί όπου μαθαίνει ότι τα συναισθήματα δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύβουμε, αλλά κάτι που μπορούμε να αφηγηθούμε.
Ίσως, τελικά, αυτός να είναι ο πιο ουσιαστικός ρόλος του βιβλίου στην παιδική ηλικία. Όχι να μάθει στο παιδί να διαβάζει σωστά, αλλά να το βοηθήσει να νιώθει χωρίς φόβο. Και αυτό είναι ένα μάθημα που μένει για πάντα.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 252125