Άλλος ένας Σεπτέμβρης. Ξυπνητήρια, τετράδια, σχολικές τσάντες και κασετίνες με καινούρια φερμουάρ, λίστες για ψώνια, λίστες για δραστηριότητες, λίστες για τις λίστες.
Η νέα σχολική χρονιά ξεκινάει με το πρώτο “μαμά, δε θέλω να πάω σχολείο”. Με το πρώτο χαμένο τάπερ. Με εκείνο το αθόρυβο κλικ που κάνει η ψυχή σου όταν κλείνει η πόρτα το πρωί και ξέρεις ότι για λίγες ώρες… είσαι πάλι εσύ.
Είναι κάτι ανάμεσα σε ελευθερία και ενοχή. Αυτές οι λίγες ενήλικες ώρες που το παιδί σου είναι στο σχολείο, σου θυμίζουν όλα όσα είσαι εκτός από μαμά – και όλα όσα έγινες επειδή είσαι μαμά.
Το φθινόπωρο έχει αυτή την παράξενη σοφία. Δε σε πιέζει να είσαι ενθουσιασμένος. Σου λέει απλώς «κάνε χώρο». Για τα παπούτσια στην είσοδο. Για το άγχος των πρωινών. Και για εκείνη τη μικρή μετατόπιση που γίνεται μέσα σου κάθε Σεπτέμβρη: εκεί που ήσουν μόνο φροντιστής, ξαναγίνεσαι και άνθρωπος.
Ξεκινάς κι εσύ από την αρχή.
Μαζεύεις το καλοκαίρι σου – είτε ήταν ήσυχο, είτε φουρτουνιασμένο – και προσπαθείς να φτιάξεις ξανά μια ρουτίνα που να χωράει τα πάντα: δουλειά, σπίτι, σχέσεις, παιδιά, εσένα. Ναι, κι εσένα. Τη δική σου σωματική και ψυχική υγεία, τη δική σου ανάγκη να πάρεις μια ανάσα πριν σε ξανακαταπιεί το «τρέχα-να-τα-προλάβεις-όλα».
Γιατί κάθε Φθινόπωρο είναι και μια υπενθύμιση: δεν ξαναξεκινάει μόνο το σχολείο. Ξεκινάς κι εσύ. Ξαναπιάνεις το νήμα σου. Ξαναβάζεις τα όριά σου, θέτεις τους στόχους σου, μετράς τις αντοχές σου.
Και μπορεί να μη σε περιμένει κανένα κουδούνι, καμία νέα τσάντα ή προαύλιο με φίλους. Αλλά σε περιμένει μια καθημερινότητα που σε χρειάζεται δυνατή, παρούσα, αληθινή. Όχι τέλεια – ποτέ τέλεια. Απλώς εσύ.
Κάθε Σεπτέμβρης είναι μια πρόσκληση να ξανασυστηθείς στον εαυτό σου. Και, αν το σκεφτείς, αυτό ίσως είναι το πιο μεγάλο «μάθημα» της χρονιάς.
Καλή αρχή. Σε όλους μας.
