Όταν μιλάμε για τους ανθρώπους που επηρεάζουν τη ζωή ενός παιδιού, το μυαλό μας πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στους γονείς. Και λογικό. Είναι οι άνθρωποι που ξενυχτούν, ανησυχούν, οργανώνουν, τρέχουν και προσπαθούν καθημερινά να τα κάνουν όλα σωστά. Αμέσως μετά έρχονται οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι οποίοι δικαίως έχουν αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις μέσα στις οικογένειες.
Και κάπου εκεί, συνήθως ξεχνάμε τις θείες. Όχι επειδή δεν είναι σημαντικές. Αλλά επειδή η παρουσία τους είναι τόσο φυσική, τόσο δεδομένη, που συχνά δεν συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη επιρροή ασκούν στη ζωή ενός παιδιού.
Κι όμως, οι έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που έχουν στενές σχέσεις με ενήλικες εκτός του στενού οικογενειακού πυρήνα αναπτύσσουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, νιώθουν περισσότερη συναισθηματική ασφάλεια και διαχειρίζονται καλύτερα τις δυσκολίες. Με απλά λόγια, όσο περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν ουσιαστικά ένα παιδί, τόσο πιο ασφαλές νιώθει μέσα στον κόσμο.
Και κάπου εδώ μπαίνει δυναμικά στο κάδρο η θεία.
Η θεία έχει το καλύτερο deal της οικογένειας
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η θεία έχει ίσως την πιο προνομιακή θέση μέσα στην οικογένεια.
Αγαπάει το παιδί, ενδιαφέρεται για αυτό, το καμαρώνει, το στηρίζει και συχνά ανησυχεί γι’ αυτό σαν να είναι δικό της. Ταυτόχρονα όμως δεν είναι εκείνη που πρέπει να κυνηγήσει το διάβασμα, να επιβάλει το ωράριο ύπνου ή να δώσει μάχη για να φαγωθούν τα φασολάκια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η σχέση είναι πιο επιφανειακή. Σημαίνει ότι είναι διαφορετική.
Οι θείες έχουν την πολυτέλεια να χτίζουν δεσμούς χωρίς το βάρος της καθημερινής ευθύνης. Έχουν περισσότερο χώρο για κουβέντα, για γέλιο, για αυθορμητισμό και για εκείνες τις μικρές στιγμές που τελικά γίνονται οι πιο όμορφες αναμνήσεις.
Και ας το παραδεχτούμε: σχεδόν κάθε παιδί έχει κάποια στιγμή σκεφτεί ότι η θεία του είναι λίγο πιο «κουλ» από τους γονείς του.
Είναι ο άνθρωπος που ακούει χωρίς να πανικοβάλλεται
Κάθε παιδί χρειάζεται κάποιον που να μπορεί να ακούσει μια ιστορία μέχρι το τέλος χωρίς να αρχίσει αμέσως τις συμβουλές.
Χρειάζεται κάποιον που να μην πανικοβάλλεται όταν ακούει μια υπερβολική παιδική εξομολόγηση. Κάποιον που να μην μετατρέπει κάθε συζήτηση σε μάθημα ζωής.
Οι θείες συχνά γίνονται ακριβώς αυτό. Είναι ο άνθρωπος που θα ακούσει με σοβαρότητα γιατί η καλύτερη φίλη δεν κάθισε στο ίδιο θρανίο. Είναι εκείνη που θα αφιερώσει δέκα λεπτά για να ακούσει αναλυτικά μια ιστορία που για τους περισσότερους ενήλικες δεν βγάζει κανένα νόημα. Είναι εκείνη που θα γελάσει με ένα αστείο που έχει ήδη ειπωθεί δεκαπέντε φορές και θα συνεχίσει να κάνει ότι το ακούει πρώτη φορά.
Κι όσο ασήμαντα κι αν φαίνονται αυτά στους μεγάλους, για ένα παιδί σημαίνουν πολλά.
Γιατί κάθε παιδί θέλει να νιώθει ότι κάποιος το ακούει πραγματικά.
Ο άνθρωπος που βλέπει δυνατότητες πριν εμφανιστούν
Υπάρχει ένας λόγος που πολλές φορές τα παιδιά τρέχουν να δείξουν πρώτα στη θεία τους μια ζωγραφιά, ένα βίντεο, έναν χορό ή έναν βαθμό.
Οι θείες είναι από τους ανθρώπους που καμαρώνουν χωρίς μέτρο.
Θα χειροκροτήσουν μια σχολική γιορτή σαν να παρακολουθούν τελετή απονομής Όσκαρ. Θα δείξουν σε όλους τη ζωγραφιά που έφτιαξε το ανίψι τους σε πέντε λεπτά. Θα μιλήσουν για το παιδί σαν να είναι ο επόμενος Αϊνστάιν, ο επόμενος Ολυμπιονίκης ή ο επόμενος μεγάλος καλλιτέχνης.
Υπερβολικό; Ίσως λίγο. Αλλά τα παιδιά έχουν ανάγκη από ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτά πριν ακόμη πιστέψουν τα ίδια στον εαυτό τους.
Και οι θείες συχνά αναλαμβάνουν αυτόν τον ρόλο χωρίς καν να το καταλαβαίνουν.
Οι θείες μεγαλώνουν μαζί με τα ανίψια τους
Το ενδιαφέρον με αυτή τη σχέση είναι ότι δεν σταματά όταν το παιδί μεγαλώσει.
Η θεία που κάποτε έπαιζε μαζί του στο πάτωμα γίνεται αργότερα ο άνθρωπος που θα ακούσει τους πρώτους εφηβικούς προβληματισμούς. Μετά γίνεται εκείνη που θα συμβουλευτεί για μια σχολή, μια δουλειά, μια σχέση ή μια δύσκολη απόφαση.
Και κάπως έτσι η σχέση εξελίσσεται. Από παιχνίδι γίνεται φιλία. Από φιλία γίνεται εμπιστοσύνη. Και από εμπιστοσύνη γίνεται ένας δεσμός που συχνά κρατάει μια ολόκληρη ζωή.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί ενήλικες εξακολουθούν να μιλούν στη θεία τους για πράγματα που ίσως δεν μοιράζονται με κανέναν άλλον.
Δεν είναι δεύτερη μαμά. Είναι κάτι εντελώς δικό της
Ίσως το μεγαλύτερο λάθος είναι να προσπαθούμε να περιγράψουμε τη θεία ως «δεύτερη μαμά».
Δεν χρειάζεται να είναι. Ο ρόλος της είναι διαφορετικός και ακριβώς γι’ αυτό τόσο ξεχωριστός.
Είναι εκείνη που θα εμφανιστεί όταν χρειαστεί βοήθεια, που θα γελάσει δυνατά με τις επιτυχίες του και που θα στεναχωρηθεί ειλικρινά όταν κάτι δεν πάει καλά.
Είναι ο άνθρωπος που θυμίζει σε ένα παιδί ότι η αγάπη δεν έρχεται μόνο από τους γονείς του. Ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που το νοιάζονται, το πιστεύουν και θέλουν να το δουν να προχωρά.
Και σε έναν κόσμο που συχνά γίνεται όλο και πιο βιαστικός και πιο αποστασιοποιημένος, αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορεί να έχει ένα παιδί. Μια θεία που είναι πραγματικά παρούσα.
Και αυτό, τελικά, αξίζει πολύ περισσότερο απ’ όσο συνήθως της αναγνωρίζουμε.
Θεία Εύα – Θεία Βάσω – Θεία Άλεξ …ξέρετε εσείς!
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 252125