Μπαίνεις στο μπάνιο και κάποιος χτυπάει την πόρτα. Πας στην κουζίνα και ένα μικρό ανθρωπάκι βρίσκεται ήδη πίσω σου. Κάθεσαι στον καναπέ για δύο λεπτά ησυχίας και ξαφνικά ένα ζιζάνιο έχει σκαρφαλώσει πάνω σου, ακουμπάει το πόδι του στο δικό σου ή απλώς θέλει να είναι… δίπλα σου.
Αν σου ακούγεται γνώριμο, καλωσόρισες στο club των γονιών που μεγαλώνουν ένα «παιδί Velcro» ή αλλιώς παιδί βεντούζα!
Ο όρος έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία χρόνια και περιγράφει τα παιδιά που δυσκολεύονται να απομακρυνθούν από τους γονείς τους, αναζητώντας συνεχώς τη φυσική και συναισθηματική τους παρουσία.
Είναι φυσιολογικό;
Η σύντομη απάντηση είναι: ναι.
Στην πραγματικότητα, ειδικά στα βρέφη, τα νήπια και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, η ανάγκη να βρίσκονται κοντά στους γονείς αποτελεί ένδειξη ενός υγιούς και ασφαλούς δεσμού.
Τα μικρά παιδιά βλέπουν τους γονείς τους ως τη «βάση ασφαλείας» τους. Όταν κουραστούν, φοβηθούν, αγχωθούν ή απλώς χρειαστούν επιβεβαίωση, επιστρέφουν σε αυτή τη βάση.
Γι’ αυτό και πολλά παιδιά περνούν περιόδους όπου δεν θέλουν να αποχωριστούν τη μαμά ή τον μπαμπά ούτε για λίγα λεπτά.
Γιατί συμβαίνει;
Δεν υπάρχει μία μόνο εξήγηση. Κάποια παιδιά έχουν από τη φύση τους πιο ευαίσθητο και εξαρτημένο ταμπεραμέντο. Άλλα μπορεί να γίνουν πιο προσκολλημένα μετά από μια αλλαγή στη ζωή τους, όπως η έναρξη του σχολείου, μια μετακόμιση, η γέννηση ενός αδερφού ή μια περίοδος στρες στην οικογένεια.
Αυτό που συχνά ξεχνούν οι γονείς είναι ότι η προσκόλληση δεν σημαίνει πως έκαναν κάτι λάθος.
Ένα παιδί που θέλει συνεχώς την παρουσία σου δεν είναι απαραίτητα ανασφαλές. Συχνά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: αισθάνεται τόσο ασφαλές μαζί σου που σε αναζητά διαρκώς.
Όταν η αγάπη γίνεται… εξάντληση
Ας είμαστε ειλικρινείς. Είναι υπέροχο να νιώθεις ότι το παιδί σου σε αγαπά και σε χρειάζεται. Είναι όμως επίσης εξαντλητικό να μην έχεις ούτε πέντε λεπτά προσωπικού χρόνου μέσα στη μέρα.
Πολλοί γονείς νιώθουν ενοχές όταν εκνευρίζονται από αυτή τη συνεχή ανάγκη εγγύτητας. Όμως το να χρειάζεσαι χώρο δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο το παιδί σου. Σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος.
Η συνεχής έλλειψη προσωπικού χρόνου μπορεί να οδηγήσει σε ψυχική κόπωση, στρες και συναισθηματική εξάντληση. Γι’ αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να φροντίζουν και τον εαυτό τους.
Πώς βοηθάμε το παιδί να γίνει πιο ανεξάρτητο;
Το μυστικό δεν είναι να το πιέσουμε να απομακρυνθεί. Αντίθετα, βοηθά να ενθαρρύνουμε μικρά βήματα αυτονομίας. Δώστε του ευκαιρίες να κάνει πράγματα μόνο του, επαινέστε κάθε προσπάθεια ανεξαρτησίας και διατηρήστε σταθερές καθημερινές ρουτίνες που του προσφέρουν αίσθημα ασφάλειας.
Επίσης, οι αποχαιρετισμοί καλό είναι να είναι σύντομοι και ήρεμοι. Όταν λέμε στο παιδί ότι θα επιστρέψουμε και το κάνουμε πράξη, χτίζουμε εμπιστοσύνη.
Και φυσικά, είναι σημαντικό να του δείχνουμε ότι τα όρια είναι υγιή. Η μαμά μπορεί να χρειάζεται δέκα λεπτά ησυχίας. Ο μπαμπάς μπορεί να θέλει να τελειώσει μια δουλειά. Αυτό δεν σημαίνει απόρριψη. Σημαίνει σεβασμό στις ανάγκες όλων.
Πότε χρειάζεται περισσότερη προσοχή;
Τα περισσότερα παιδιά ξεπερνούν αυτή τη φάση καθώς μεγαλώνουν. Αν όμως η έντονη προσκόλληση εμφανιστεί ξαφνικά, συνοδεύεται από έντονο άγχος αποχωρισμού, σωματικά συμπτώματα όπως πόνους στην κοιλιά, άρνηση να πάει σχολείο ή σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά του, τότε ίσως χρειάζεται συζήτηση με τον παιδίατρο ή έναν ειδικό ψυχικής υγείας.
Μέχρι τότε, να θυμάσαι κάτι σημαντικό: Κάποια μέρα θα νοσταλγήσεις εκείνο το μικρό πλασματάκι που δεν σε άφηνε να πας ούτε μέχρι το μπάνιο μόνος σου. Ίσως όχι σήμερα. Ίσως όχι αύριο. Αλλά σίγουρα κάποια μέρα.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 252125